حالت اگرچه از جهت تقصير در امور مقدّماتى عاصى است ولى در حال نسيان تكليفى ندارد و قطعا با عامد تكليفش متّحد نيست . و از اين امور گذشته حديث رفع قلم از ناسى دليل است بر اينكه وى مكلّف نيست . مؤلف گويد : اين حديث شريف را مرحوم صدوق در كتاب خصال ص 417 طبع مكتبة الصّدوق چنين نقل فرموده : حدّثنا محمّد بن احمد بن يحيى العطّار رضى اللّه عنه قال : حدّثنا سعد بن عبد اللّه ، عن يعقوب بن يزيد ، عن حمّاد بن عيسى ، عن حريز بن عبد اللّه ، عن ابى عبد اللّه عليه السّلام قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : رفع عن امّتى تسعة : الخطاء ، و النسيان ، و ما اكرهوا عليه ، و ما لا يعلمون ، و ما لا يطيقون ، و ما اضطرّوا اليه ، و الحسد و الطيرة ، و التّفكّر فى الوسوسة فى الخلق ما لم ينطق بشفة . و سپس بعد از مناقشه مذكور مىفرماين : البتّه آنچه را كه مرحوم مصنّف در اينجا فرموده ( الحاق ناسى به عامد ) اولى و نيكوتر از حكمى استكه مناسب با فرموده فقهاء در كتاب صلوة مىباشد ( يعنى از حكم بعدم قضاء بعد از وقت ) . قوله : لتقصيره فى التّحفّظ : ضمير در [ لتقصيره ] بناسى راجع است . قوله : و لم يتعرّض له الاكثر : ضمير در [ له ] بناسى راجعست قوله : مع ذكرهم له : ضمير در [ ذكرهم ] به اكثر و در [ له ]